Miseczka: Dlaczegoś się rozlało? Nie chcesz być we mnie,
żeby się można było ciebie napić? Żeby być wielkim?
Mleko:Nie będziesz mnie ograniczać swoją spowszedniałą
przestrzenią, durna misko, z której pić może każdy i kiedy
chce. Ja jestem wielką metaforą tego kraju, mlekiem i
mlekiem płynącego, a ty tylko starą, bezkształtną,
sponiewieraną miską.
Miseczka: Ale wszyscy ze mnie zawsze pili.. Kotki też..
Mleko: I to był skandal! Kończę z tym. Nie mydl mi oczu kotkami.
Miska czy inna szklanka nie będzie mnie powstrzymywać!
Miseczka: Czy wiesz, że do miseczki można nalać nie tylko mleko?
Mleko: Nie wierzę ci, bo mnie nie lubisz.
Miseczka: Lubię cię, nawet z tym megalomaństwem ci do tafli.
Ale wiem o istnieniu innych napojów, znam inne smaki,
konsystencje i kolory. Można ze mnie pić też wodę, sok, herbatę.
Nie wspominając już o używkach w płynie.
Mleko: Nie chcę ich znać. W bieli są wszystkie kolory. Ja wystarczę.
Miseczka: Coś tam podśmierduje.. Jesteś bliżej, rozlałoś się już
dość dawno, nie wiesz, co tak zajeżdża?
Mleko: Nic nie czuję.
Miseczka: Już nawet nie jesteś kwaśne, strasznie poserzałoś..
Nikt mi nie powie, że białe jest białe, kiedy jest rozlane. A ser to ser, to już nie to samo. Serio.